بازگشت به مقالات

وقتی کودک از رفتن به مهدکودک می‌ترسد

صبح‌های اول ورود به مهدکودک، برای خیلی از خانواده‌ها با گریه، چنگ‌زدن به لباس مامان و التماس برای نرفتن همراهه. این صحنه‌ها خسته‌کننده و نگران‌کننده‌ان، ولی خبر خوب اینه که در اکثر موارد، کاملاً بخشی از رشد طبیعی کودکه، نه نشونه‌ی یه مشکل جدی.

چرا این ترس اتفاق می‌افتد؟

تا حدود سه‌سالگی، کودک هنوز درک روشنی از «موقتی بودن» جدایی نداره. وقتی مامان یا بابا از در بیرون می‌رن، برای ذهن کودک انگار برای همیشه غیبشون زده. این پدیده رو روان‌شناسان «اضطراب جدایی» می‌نامند و یکی از طبیعی‌ترین مراحل رشد عاطفیه. کنار این موضوع، محیط جدید، آدم‌های ناآشنا و از دست دادن کنترل روی روزمرگی هم به این اضطراب دامن می‌زنن.

نشانه‌هایی که معمولاً طبیعی هستند

• گریه یا چسبیدن هنگام خداحافظی، که معمولاً چند دقیقه بعد از رفتن والدین آروم می‌شه.
• بی‌میلی روزهای اول که با گذشت هفته‌ها کم‌رنگ‌تر می‌شه.
• پرسیدن مکرر «کی میای دنبالم؟» به‌عنوان راهی برای پیدا کردن حس کنترل.

چند قدم عملی برای روزهای سخت

• یه آیین کوچیک خداحافظی بسازید (مثلاً یه بوسه و یه جمله‌ی ثابت) و همیشه بهش پایبند بمونید؛ تکرار، حس امنیت می‌ده.
• خداحافظی رو کوتاه و قاطع نگه دارید. طولانی‌کردنش یا برگشتن‌های مکرر، اضطراب رو بیشتر می‌کنه.
• هیچ‌وقت یواشکی نرید. حتی اگه گریه کنه، خداحافظیِ روشن بهتر از غافلگیری بعدیه.
• درباره‌ی روز جلوتر باهاش حرف بزنید: «امروز میری مهد، بعدش من میام دنبالت و با هم می‌ریم پارک.»
• به مربی اطلاع بدید که این دوره رو راحت‌تر کنه؛ حضور یه بزرگ‌سالِ آشنا خیلی کمک‌کننده‌ست.

کی باید نگران بود؟

اگه بعد از چند هفته این اضطراب کم نشه، یا با علائمی مثل دل‌درد و سردردهای مکرر، بی‌خوابیِ شدید یا امتناع کامل از هر نوع جدایی همراه باشه، بهتره یه ارزیابی تخصصی انجام بشه تا مطمئن بشیم فقط یه دوره‌ی گذار طبیعی نیست.