بازگشت به مقالات

اضطراب جدایی یا فقط دلتنگی؟

گریه موقع خداحافظی، پرسیدن «کی برمی‌گردی؟» یا خواستنِ ماندن کنار مامان، بخشی طبیعی از دنیای کودکیه. ولی گاهی این دلتنگی اونقدر شدید و مداوم می‌شه که زندگی روزمره‌ی کودک و کل خانواده رو تحت تأثیر قرار می‌ده. این‌جاست که باید درباره‌ی «اضطراب جدایی» به‌عنوان یه موضوع بالینی حرف بزنیم.

دلتنگی طبیعی چه شکلی است؟

دلتنگیِ معمولی کوتاه‌مدته؛ کودک چند دقیقه بعد از رفتن والدین آروم می‌شه و به فعالیت‌هاش برمی‌گرده. این نوع دلتنگی معمولاً با افزایش سن و آشنایی بیشتر با محیط، کم‌رنگ‌تر می‌شه.

اضطراب جدایی چه نشانه‌هایی دارد؟

• ترس شدید و مداوم از جدا شدن، که بیش از چهار هفته طول می‌کشه.
• کابوس‌های مکرر با موضوع جدایی از والدین.
• علائم جسمی مثل دل‌درد یا سردرد، دقیقاً قبل از موقعیت‌های جدایی (مثل رفتن به مدرسه).
• امتناع مداوم از خوابیدن تنها یا رفتن به خونه‌ی دوستان و اقوام.
• نگرانیِ افراطی از اتفاق بد افتادن برای والدین در نبود کودک.

چرا این اتفاق می‌افتد؟

اضطراب جدایی می‌تونه بعد از یه تغییر بزرگ (نقل‌مکان، تولد خواهر یا برادر، شروع مدرسه‌ی جدید، یا حتی یه بیماری در خانواده) شدت بگیره. مغز کودک در این سنین هنوز داره یاد می‌گیره که «جدایی موقتیه و امنیت برمی‌گرده»، و بعضی کودکان به‌طور طبیعی حساس‌ترن.

چطور کمک کنیم؟

• به‌جای نادیده‌گرفتن یا مسخره‌کردنِ ترس («این‌قدر بچه‌بازی درنیار»)، احساسش رو تصدیق کنید.
• جدایی‌های کوتاه و تدریجی رو تمرین کنید تا اعتمادبه‌نفس کودک برای دوری‌های بلندتر بالا بره.
• یه روال ثابت و قابل‌پیش‌بینی برای خداحافظی و بازگشت بسازید.
• اگه نشونه‌ها شدید و مداوم بودن، بازی‌درمانی می‌تونه فضایی امن برای پردازش این ترس‌ها فراهم کنه، بدون فشار برای «حرف زدنِ مستقیم».